Tel: 505138090

Kup teraz !

darmowa dostawa

Zamówienia powyżej 300 zł

godziny pracy

Pon- Piątek : 10.00 - 18.00

Sobota : 10.00 - 14.00

Zwroty

Do 14 dni po dostawie

Nie masz produktów w koszyku.

Suma częściowa: 0,- zł

Srebrne Sztućce

Luksusowe sztućce wykonane ze srebra 925

  • Sztućce ze srebra 925. Noże srebrne.

    Nóż to broń która towarzyszyła homo sapiens już od czasów prehistorycznych. Początkowo funkcje tą spełniał ostry krzemień służący do polowań, obróbki upolowanej zwierzyny i oczywiście do spożywania posiłków. W wiekach późniejszych metalem z którego wykonywano noże początkowo był stop brązu, później żelaza. W wersji "delux" to był srebrne sztućce lub złote. Wersja stołowa noża rozwinęła się dopiero w II połowie XVII wieku, zwykle posiadała gruby trzonek oraz ostrze na które nabijano kawałki mięsa. Trzonki noży były wykonane z różnych materiałów - od pospolitych takich , jak drewno, metal po bardzo drogie jak srebro, złoto czy szlachetne kamienie. Ostrza wykonane były ze stali lub srebra .

    Srebrne sztućce - srebrne noże

    Król Ludwik XIV zakazał używania ostrych noży podczas spożywania posiłków, które mogły posłużyć jako broń i byłyby zbyt niebezpieczne dla innych współbiesiadników. Dlatego nakazał używać tępych noży, a wąski brzeszczot noża poszerzono. W późniejszych wiekach pojawia się stopniowo wiele odmian noży do różnych potraw. Noże do mięsa , noże do ryb, do owoców, do sera czy masła lub zakąsek a także do steków z ostrym końcem. W wersji dla arystokracji lub bogatego mieszczaństwa to były noże srebrne lub złote. Stopniowo takie sztućce zaczęły pojawiać się także w Polsce. Srebrne sztućce zawsze na całym świecie był doceniane jako wyznacznik bogactwa i luksusu, wierzono także w jego prozdrowotne właściwości. Srebro miało zapobiegać chorobom, zabezpieczać przed truciznami, zapobiegać starzeniu się pokarmów a nawet opóźniać starość. Pojęcie urodzić się ze srebrną łyżeczką w ustach jest w kulturze anglosaskiej synonimem bogactwa, dobrego pochodzenia i szczęścia w życiu odpowiada polskiej frazie urodzić się w czepku. Silver spoon jest równoznaczne ze szlachetnym pochodzeniem.

  • Srebrne sztućce. Historia widelców

    Widelce srebrne. Widelce stołowe stały się popularne się w Polsce dopiero w XVII wieku a jeszcze w XVIII przeważnie miały tylko dwa ostrza jak klasyczne widły, od czego swoją wzięły nazwę. Trójzębne, takie jakie znamy współcześnie, stopniowo pojawiały się w XVIII wieku. Te prostsze formy były jednak już używane w poprzednich wiekach przez arystokrację i innych zamożnych ludzi, przede wszystkim do rozbierania mięsa. Wśród sprzętów króla Zygmunta Augusta znajdujemy różne srebrne sztućce w tym widelce srebrne i złote.

    Srebrne sztućce włoskie

    Upowszechnienie widelców wynika z dawnej konieczności umywania rąk przed i po jedzeniu, jadano bowiem zwykle tylko przy pomocy noża, łyżki i palców, tak jak dotąd jeszcze jadają nawet możni u ludów wschodnich lub tak jak się jada współcześnie w wielu krajach azjatyckich. Srebrne sztućce w tym srebrne widelce pozostają synonimem luksusu i są pożądane we wszystkich kulturach. Gwarantują także wysoką jakość pokarmów, które są bardziej zdrowe i higieniczne. Stanowią także prawie wieczną pamiątkę ważnych wydarzeń takich jak chrzciny, wesele czy innych. Dzięki wykonanemu grawerowi i personalizacji sztućców możemy przekazać nasze przesłanie przez wieki. Dlatego srebrne sztućce dla dzieci to idealna prezent na chrzciny od dziadków czy chrzestnych czy na roczek. Włoska firma Zaramella Argenti gwarantuje wysoką jakość wszystkich swoich wyrobów ze srebra 925 w tym sztućców i całej srebrne zastawy stołowej.

  • Srebrne łyżeczki. Historia łyżek i łyżeczek.

    Srebrne łyżeczki i łyżki

    Srebrne łyżeczki i łyżki polskie. Do sztućców stołowych, które były znane i używane w Polsce już od XVI i XVII wieku należą łyżki srebrne a niekiedy i cynowe, które jednak zupełnie różnią się swoim kształtem od współczesnych. Czerpaki były szerokie i jednocześnie płytkie, często wewnątrz pozłacane, trzonki przeważnie proste, ale na swoim końcu bogato rzeźbione. Na taką łyżkę czy łyżeczką można było nabrać sporo bigosu i kaszy, ale zupy raczej niewiele. Gołębiowski tak pisze w swoim poradniku „Domy i dwory“ o sztućcach w dawnej Polsce: „Chleb na talerzu przykryty był serwetą maleńką; kładziono łyżkę tylko, bez noża i widelca, każdy je bowiem z sobą przynosił. Na łyżkach bywały napisy, to stosujące się do tego, ażeby powściągnąć od kradzieży, to zawierające ogólne prawidła“. Na łyżkach z domu w Puławach Gołębiowski podaje następujące sentencje:

    1) Pamiętaj, człowiecze — że cię nie długo na świecie.
    2) Mnie kto skryje — bardzo mój pan bije.
    3) Nie kładź mię zanadra — bym ci nie wypadła.
    4) Pierwsza potrawa — szczerość łaskawa.
    5) Bez łyżki zła strawa — chociaż dobra potrawa.
    6) Trzeźwość, pokora — rzadka u dwora.
    7) Kto komu jamę kopa — sam w nię wpada.
    8) Nie przebierać, gdy coć dadzą.
     Józef Kraszewski w artykule do Gazety Warszawskiej z wystawy antyków w Krakowie w roku 1858, cytuje: „Jednym z najciekawszych jest zbiór łyżek, za pasem noszonych dawniej, kiedy w obozie, na uczcie u pana brata, w wyprawach dalekich, szlachcic zawsze nóż i łyżkę wozić z sobą musiał. Było ich dosyć na wystawie warszawskiej i tu jest niemało ciekawych, szczególniej dla napisów, którymi bywają okryte trzonki. Literatura ta szacowną jest także dla nas, cośmy wszelkiego głosu przeszłości łakomi. Na krakowskich czytamy np.:

     9) Dalić Bóg dary — używaj miary.
    10) Przy każdej sprawie — pomnij o sławie.

    srebrne łyżeczki

    Łyżki starożytne ze zbiorów jeżewskich. Dziś są już coraz rzadsze i tak o nie trudno, że my, cośmy się jako dzieci karmili podobną, nigdzie dotąd dla pamiątki dobić się za żadną nie mogliśmy cenę. Żydzi je ponoć potopili dla czystego srebra. Jedna z łyżek krakowskich ma trzonek szklany, inne, bez napisów, bywały całe z kształtem muszelkowym. Na wystawie antyków w Warszawie (w pałacu Potockich w roku 1856), o której Kraszewski wspomina, było łyżek antycznych około 20, z których dwie miały napisy niemieckie, jedna napis łaciński i jedna tylko (z herbem Nałęcz, literami P. R. i rokiem 1626) napis polski:

    11) Wszystko przeminie, sława nie zginie.

    Łyżka z takim samym napisem, może więc ta sama, znalazła się później w muzeum Rapperswylskiem.

    12) Wesele wieczne — serce bezpieczne.

    W Stańkowie, u hr. Emeryka Czapskiego widziałem r. 1889 około dziesięciu dawnych łyżek, z których trzy miały następujące napisy:

    13) Stamtąd przyjdzie sądzić żywe i umarłe.
    14) Napój pragnącego, nakarm łaknącego.
    15) Dasz Bogu prawie — oddać łaskawie.

    Pan Antoni J. Strzałecki w Warszawie posiadał (r. 1895) dwie łyżki z napisami:

    16) Nie opuszczaj cnoty dla pożytku.
    17) Secunda mens juge convivium.

    Już nie pomnę czy z łyżek w zbiorach p. Władysława Łozińskiego we
    Lwowie lub też księcia Jana Tad. Lubomirskiego w Warszawie wypisałem
    następujące trzy sentencje:

    18) Gdy nie masz pieniędzy — przyucz się nędzy.
    19) Byś wszystko utracił — cnotę chowaj.
    20) Cnotę nad złoto przekładaj.

    W zbiorach Jana Matejki widziałem łyżkę tak osobliwą, że miała na sobie dwa napisy:

    21) Pamiętaj, żeś człowiek, jaki twój wiek.
    22) Dał ci Bóg dary, używaj miary.

    łyżeczki ze srebra 925

    Zakończenia trzonków starożytnych łyżek polskich.

    Na wystawie antyków w Lublinie w 1901 roku widzieliśmy dwie łyżki dawne polskie. Jedna z nich była łyżka srebrna pozłacana z herbem Nałęcz, druga z pośledniego metalu z Matką Boską i rokiem 1506. Przy odnowie starożytnej synagogi w Tykocinie na Podlasiu r. 1868 znaleziono ukrytych pod podłogą 9 łyżek staropolskich ze srebra, które ważyły razem funt 1. Łyżki te dostały się do zbierającego stare srebra konsula francuskiego w Warszawie, od którego nabyliśmy do zbiorów jeżewskich sztuk 7, pośród których na 3-ch znajdują się następujące napisy:

    23) Złego zwyczaju strzeż się i w gaju.
    24) To prawy pan, kto baczy swój stan.
    25) Na to mię tu dano, aby mię nie brano.

    Oprócz powyższych posiadamy jeszcze przechowywaną od dawna w rodzinie łyżkę kształtu odmiennego, na której trzonku znajduje się pieczątka do pieczętowania listów, wyobrażająca pod koroną szlachecką na tarczy herb Krokwy i obok niej litery S. T. Łyżka ta z pieczątką była prawdziwie podróżną i obozową. Z pomiędzy łyżek jeżewskich przedstawiamy sześć w rysunku całkowitym i niezależnie od nich rysunki zakończenia trzonków u ośmiu łyżek z innych zbiorów. Oprócz tego zebraliśmy następujące jeszcze napisy używane na dawnych łyżkach:

    26) Wolno mną jeść, ukraść nie.
    27) Miła wieść, gdy wołają jeść.
    28) Kto mię stąd wyniesie, pewnie go dar wzniesie.
    29) Gdzie sobie radzi, tam spełnić nie wadzi.
    30) Miewaj na pieczy poczciwe rzeczy.
    31) Dobra żona — męża korona.
    32) Kędyż, panie, kmiotki twoje?
    33) Żak szkolny, jako wilk głodny.
    34) Błogosławieństwo Pańskie bogatymi czyni.
    35) Dziatki moje, jedzcie tędy
     A nie dbajcie o urzędy.
    36) Jedz mną a skromnie i nie myśl o mnie.
    37) U pijanicy niemasz tajemnicy.
    38) Jeśliś chudzina, pij piwo, niechaj wina.
    39) Szczerość będzie wdzięczna wszędzie.
    40) Bogu ufaj, w szczęściu nadzieje nie pokładaj.
    41) Poznać po mowie, komu płocho w głowie.
    42) Pokój czynić na mądrego zależy.
    43) Dla srebra kawalca obieszą zuchwalca.
    44) Kto nie dba o goście, w szkatule mu roście.
    45) O łyżkę nie prosi, kto ją z sobą nosi.
    46) Żywiąc pomiernie, bądź z każdym wiernie.
    47) Via veritas et vita — Ego sum lux mundi. 1500 an.

    Na łyżce z wizerunkiem św. Jakóba znajduje się po jednej stronie trzonka napis:

    48) Jakób mówi mile: zażyj mnie na chwilę.

    Po drugiej zaś stronie:

    49) Na chwilę biesiady, zażywać bez zdrady.

    Niektóre z powyższych napisów ułożone zostały około połowy XVI w.
    przez Mikołaja Reja, w którego pismach znajdujemy 127 rymowanych
    dwuwierszów „na łyżki, abo na inne drobne rzeczy“, nie licząc podanych w
    „Zwierzyńcu.“ Treścią prawie wszystkich napisów Rejowych jest morał,
    np.:

    „Szlachcic bez sławy jest osioł prawy.“
    „Chceszli być zacny? bądź cnotą znaczny.“

    O łyżkach polskich tyle w końcu nadmienić jeszcze możemy, że pewną ich liczbę widzieliśmy u Działyńskich w Kórniku i
    w zbiorach Edwarda Rastawieckiego, i że z pierwszej ćwierci XIX wieku
    pochodzą łyżki z trzonkami ozdobionymi popiersiem Kościuszki lub ks.
    Józefa Poniatowskiego.

3 produkt(ów)

W skrócie